Chrzest i wodowanie niszczyciela miały miejsce 1 października 1936 roku w stoczni J. Samuel White & Co Ltd. w brytyjskim Cowes na wyspie Wight. Matką chrzestną okrętu została Cecylia Raczyńska, żona dyplomaty Edwarda Raczyńskiego.
W trakcie działań podczas II wojny światowej „Błyskawica” uczestniczyła m.in. w kampanii norweskiej, ewakuacji z Dunkierki, obronie Cowes, operacjach na Morzu Śródziemnym oraz osłonie lądowania w Normandii, a także w niszczeniu przejętych niemieckich okrętów podwodnych w ramach „Operation Deadlight”. Okręt przebył prawie 150 tysięcy mil morskich, przeprowadził 108 patroli bojowych i eskortował 85 konwojów. Jego załoga zestrzeliła cztery samoloty na pewno i trzy prawdopodobnie, a wspólnie z innymi jednostkami zatopiła dwa niszczyciele oraz dwa statki. Podczas wojny zginęło 7 marynarzy, a 48 zostało rannych.
Okręt powrócił do kraju 4 lipca 1947 roku pod dowództwem komandora Bolesława Romanowskiego i pełnił służbę jeszcze przez dwie dekady. Po tragicznej awarii rurociągów parowych z 9 sierpnia 1967 roku, w której zginęło 7 marynarzy, jednostka zakończyła aktywną służbę, służąc później jako bateria przeciwlotnicza w Świnoujściu. Ostatecznie wycofana ze służby w 1975 roku, została zaadaptowana na okręt-muzeum i udostępniona zwiedzającym 1 maja 1976 roku.